Met het ingaan van de finale leek de spanning voor het klassement zich vooral te concentreren op de derde plaats. Alain Gloor had een ruime voorsprong op Roy Boeve, die op zijn beurt ook een ruime voorsprong had. Alain Gloor maakt deel uit van de Power-Play formatie, de ploeg die onder dezelfde stichting valt als de Time Out Sport/Buiter Beton ploeg. Ik heb dus gedurende de zomer regelmatig met de Zwitser getraind en heb zeker ook dingen van hem opgestoken. De strijd om de derde plaats was echter nog volledig open. Van de Time Out Sport/Buiter Beton ploeg maakten Gerwin Smit en Hermen van der Wal beiden nog kans op deze derde plaats. De grootste bedreiging voor hun was Geert-Jan van der Wal.

Al in de eerste ronde demarreerde Jan van Loon en hij kreeg met zich mee, Henry Visscher en belangrijker nog Geert-Jan van der Wal. Op deze manier zou Van der Wal de derde plaats in het klassement gaan pakken dus het was zaak om deze groep niet al te ver weg te laten rijden. De benen waren goed en  ik was in staat om wat kopwerk te doen om het gat met de kopgroep niet al te groot te laten worden. De drie mannen werden weer gegrepen en het bleef onrustig in het peloton. Ik begon me beter te voelen en kon eindelijk weer een makkelijk meerijden. Ik werd daardoor misschien zelfs wel wat overmoedig en ging zelfs een paar keer in de aanval.

Het was lekker om eindelijk weer eens te kunnen koersen in plaats van alleen maar te kunnen volgen. Iets na half koers sprong ik naar een groepje toe, ik overbrugde het gat makkelijk en we waren even weg met drie man. Het peloton reageerde echter direct en we werden snel teruggehaald. Ik voelde de inspanning wel en had duidelijk even nodig om te herstellen. NIet veel later ontsnapte de beslissende kopgroep van 8 man, met daarbij Gerwin Smit, maar ook Geert-Jan van der Wal. Die twee zouden dus de strijd voor de derde plek in het klassement gaan beslissen.

In het peloton had de Nefit-formatie de slag gemist en Mombarg deed verwoede pogingen om de koplopers te achterhalen. Die moeite was echter vergeefs, de koplopers bleven uit het zicht. Ik voelde me weer redelijk hersteld en zat goed van voren, op het moment dat Mombarg nogmaals de achtervolging inzette. Ik zat er vlak achter en voelde langzaam mijn benen vol lopen. Het gaatje werd een halve meter, nogmaals vol aanzetten, even het gaatje zo houden, waarop het gaatje een meter werd en langzaam steeds groter werd. De kracht was weg uit de benen en het peloton trok bij mij langs. In laatste positie kon ik nog aansluiten, maar na de scherpe bocht in Alem verloor mijn voorganger de aansluiting en ik miste ook de kracht het gat te dichten.  Geen finish dus vandaag, maar wel het gevoel dat het langzaam beter gaat, helaas wat laat in het seizoen, maar het is wel lekker om met een goed gevoel de winter in te gaan. Eindelijk kon ik weer eens een wedstrijd skeeleren, in plaats van het gevoel te hebben een wedstrijdje "zo lang mogelijk het peloton volgen" te doen.

De kopgroep van 8 bleef dus vooruit en Gerwin Smit had de kans om een sterk seizoen te bekronen met een derde plaats in het eindklassement van de HIC, daarvoor moest hij echter wel voor Geert-Jan van der Wal eindigen. Smit werd echter al vroeg de kop opgedrongen en zo moest hij van te ver de sprint aangaan. Een nadeel op een parcours als Alem met een hele lange rechte aankomst. Geert-Jan van der Wal maakte er dan ook handig gebruik van en won de wedstrijd. Jan van Loon werd tweede en Ted Ooijevaar pakte na veel pogingen eindelijk zijn eerste podiumplek uit zijn carrière, een verdiende podiumplaats.

De winst in het eindklassement ging zoals verwacht naar Alain Gloor, hij wist in de laatste omloop van 4.6 kilometer nog te ontsnappen en had zo op de streep de tijd zijn overwinning te vieren. Roy Boeve reed een zeer sterk en constant seizoen, wat hem een tweede plaats opleverde.

Uitslag:
1.   Geert-Jan van der Wal
2.   Jan van Loon
3.   Ted Ooijevaar
5.   Gerwin Smit
12. Hermen van der Wal
43. Crispijn Ariëns
dnf Ard Veneman







Foto's via SkatePodium en Harm de Boer Fotografie