| Hard onderuit in Steenwijk | ||
| |
|
|
|
Na een
wedstrijdloos weekend stond gisteravond de befaamde "Klim van
Steenwijk" op het programma. Echter een weinig succesvol verloop voor
mij, waardoor ik ook de wedstrijd in Almere moest missen.
Gedurende de eerste
maand van het seizoen zijn de wedstrijden onregelmatig verdeeld. Zo
reden we op 30 april de laatste marathon en stonden er vervolgens op 16
en 17 mei twee wedstrijden achter elkaar op het programma. De eerste
van die twee wedstrijden was de wedstrijd in Steenwijk die dit jaar het
25-jarig jubileum vierde. 25 jaar skeelerhistorie, met alleen maar
grote namen als winnaars. Het parcours in
Steenwijk is al jaren hetzelfde, een rondje van ruim 2,5 kilometer, met
daarin een pittige heuvel. Ieder jaar staat de wedstrijd in Steenwijk
opnieuw garant voor een zware wedstrijd voor de rijders en een
aantrekkelijke wedstrijd voor het publiek. De blessure aan mijn
knie die mij in Oldebroek wat parten speelden was gelukkig volledig
genezen en wat extra rust afgelopen week zorgden dat ik met goede benen
aan de start kwam. Van de goede benen kon ik echter niet al te lang
profiteren. Al in de tweede ronde ging er iemand, die niet al te stevig
op zijn skeelers staat, onderuit. Ik kon geen kant op, waardoor ik
moest springen. Ik deed nog wel een poging, maar werd daardoor
gelanceerd. Gevolg was een harde
kennismaking met het asfalt. Waar ik normaal gespoken zo snel mogelijk
weer opsta, bleef ik nu even versuft liggen. Direct merkte ik dat ik
flink geraakt was. Ik was hard op mijn hoofd, schouder en borstkas
geland en had moeite weer op te staan. Bewegen deed zeer aan mijn
schouder en borstkas, maar ik had niet het gevoel dat er wat gebroken
was. Voor de zekerheid ben ik
's avonds alsnog bij de eerste hulp in het ziekenhuis langs geweest.
Daar constateerde de arts gelukkig dat ik geen hersenschudding had en
dat ik, zoals ik zelf al verwachtte, zowel mijn schouder als ribben
gekneusd heb. Daardoor moest ik dus ook de wedstrijd in Almere laten
schieten, want diep ademhalen deed veel pijn, net als zwaaien met mijn
arm. Balen dus, om op zo'n
manier, buiten mijn schuld om, twee wedstrijden te moeten missen.
Inmiddels zijn we twee nachten verder en zakt de kneusing al wat af.
Vandaag zal ik proberen een uurtje te fietsen, om vervolgens te kijken
hoe snel het herstel is. Als dat voorspoedig zit start ik misschien nog
op het NK baan. Ik verwacht sowieso weer fit te zijn voor de
baanmarathon driedaagse eind mei. Uitslag:
|