Zoals al
aangekondigd afgelopen weekend geen wedstrijd in lijn, maar een nieuwe
uitdaging, de 24 uur van Le Mans. Met het team waarvan ik deel
uitmaakte reden we een goede wedstrijd en finishten uiteindelijk op een
tweede plaats.
In de week voorafgaande aan de wedstrijd in Le Mans werd ik benaderd door het Bont Enduro team of ik hun team wilde versterken voor de wedstrijd in Le Mans. De wedstrijd in Le Mans is er één die op mijn verlanglijstje stond, dus toen ik hoorde dat het team ook nog eens sterk was, was mijn keuze snel gemaakt. Samen met Willem Hut, met wie ik al van jongs af aan skeeler en die ook deel uitmaakte van hetzelfde team, reisden we op vrijdag naar Le Mans.
De 24-uurs wedstrijd in Le Mans is de grootste ter wereld, met ruim 500 deelnemende teams, wat neerkomt op zo'n 5000 deelnemers. Op zaterdagmiddag was er eerst een parade met alle deelnemede rijders, om het parcours te verkennen. Dat zorgde voor een indrukwekkend lint met skaters. Daarna volgde de kwalificatie, om de startplaats te bepalen. Onze man, Alfredo Leon, wist ons team als tweede te kwalificeren, zodat we direct een goede uitgangspositie hadden.
Daarna was het voorbereiden op de start, die om 16:00 precies plaatsvond. Die start gaat volgens de befaamde Le Mans-methode. Dus skeelers aan de ene kant van het circuit, rijders aan de andere kant van het circuit en zodra het startschot klinkt naar de skeelers rennen, ze aantrekken en het circuit op. De tactiek van ons team was om te proberen snel in de race een ronde voorsprong te nemen. Met snelle mannen als Wayne Begg en Ben Alchin werd er direct aangevallen en namen we de leiding. Daarachter verbrokkelde het veld en werd duidelijk dat de concurrentie ging komen van het RPM Poli team.
Dat RPM Poli team wist het gat te dichten en vanaf dat moment bestookten beide teams elkaar met aanvallen. Na een uur of twee plaatste RPM een aanval en wisten ze een gaatje te slaan. Alarmfase in onze box dus. Gedurende negen uur lang was het iedere ronde volle bak, om er voor te zorgen dat we niet gelapt zouden worden. Dat gebeurde na ruim elf uur toch, waarna de wedstrijd op slot ging. Het RPM team lag op voorsprong en drong aanvankelijk niet aan, terwijl ons team ze niet wist te lossen.
Zo reden we vele uren gezamenlijk onze ronden, elkaar goed in de gaten houdend. Uiteindelijk wilde het RPM team, met de finish in zicht, alsnog proberen weg te rijden. Iets wat ze na hard werk van ons team uiteindelijk niet lukte. Onze sterkste man, Ben Alchin, zorgde er in de laatste ronden uiteindelijk voor dat hij het RPM team wist te lossen, zodat we niet op een totale ronde achterstand finishten. Aanvankelijk was er wat teleurstelling, omdat we voor de winst gingen en die ging net aan onze neus voorbij. Daarna was er toch tevredenheid, omdat het RPM team net wat sterker was en wij er alles aan gedaan hebben om toch de winst te pakken.
Terugkijkend was het een mooie, maar zware ervaring. Vooral de uren in de nacht zijn pittig, omdat de vermoeidheid toeslaat. Mooie momenten waren toch wel het moment dat je rijdt en langzaam de zon op ziet komen en de goede sfeer in het team, ondanks de achterstand. Uiteindelijk kwam terug in Nederland pas de echte vermoeidheid. We reden op maandag terug en die nacht daarop heb ik de klok rond geslapen. Vanavond in Hoogeveen zullen we zien of ik helemaal weer hersteld ben.
Uitslag:
1. RPM Poli
2. Bont Enduro
3. CSR Ekoi
Filmpje van de start (gefilmd met mobiel, dus excuses voor de kwaliteit)
In de week voorafgaande aan de wedstrijd in Le Mans werd ik benaderd door het Bont Enduro team of ik hun team wilde versterken voor de wedstrijd in Le Mans. De wedstrijd in Le Mans is er één die op mijn verlanglijstje stond, dus toen ik hoorde dat het team ook nog eens sterk was, was mijn keuze snel gemaakt. Samen met Willem Hut, met wie ik al van jongs af aan skeeler en die ook deel uitmaakte van hetzelfde team, reisden we op vrijdag naar Le Mans.
De 24-uurs wedstrijd in Le Mans is de grootste ter wereld, met ruim 500 deelnemende teams, wat neerkomt op zo'n 5000 deelnemers. Op zaterdagmiddag was er eerst een parade met alle deelnemede rijders, om het parcours te verkennen. Dat zorgde voor een indrukwekkend lint met skaters. Daarna volgde de kwalificatie, om de startplaats te bepalen. Onze man, Alfredo Leon, wist ons team als tweede te kwalificeren, zodat we direct een goede uitgangspositie hadden.
Daarna was het voorbereiden op de start, die om 16:00 precies plaatsvond. Die start gaat volgens de befaamde Le Mans-methode. Dus skeelers aan de ene kant van het circuit, rijders aan de andere kant van het circuit en zodra het startschot klinkt naar de skeelers rennen, ze aantrekken en het circuit op. De tactiek van ons team was om te proberen snel in de race een ronde voorsprong te nemen. Met snelle mannen als Wayne Begg en Ben Alchin werd er direct aangevallen en namen we de leiding. Daarachter verbrokkelde het veld en werd duidelijk dat de concurrentie ging komen van het RPM Poli team.
Dat RPM Poli team wist het gat te dichten en vanaf dat moment bestookten beide teams elkaar met aanvallen. Na een uur of twee plaatste RPM een aanval en wisten ze een gaatje te slaan. Alarmfase in onze box dus. Gedurende negen uur lang was het iedere ronde volle bak, om er voor te zorgen dat we niet gelapt zouden worden. Dat gebeurde na ruim elf uur toch, waarna de wedstrijd op slot ging. Het RPM team lag op voorsprong en drong aanvankelijk niet aan, terwijl ons team ze niet wist te lossen.
Zo reden we vele uren gezamenlijk onze ronden, elkaar goed in de gaten houdend. Uiteindelijk wilde het RPM team, met de finish in zicht, alsnog proberen weg te rijden. Iets wat ze na hard werk van ons team uiteindelijk niet lukte. Onze sterkste man, Ben Alchin, zorgde er in de laatste ronden uiteindelijk voor dat hij het RPM team wist te lossen, zodat we niet op een totale ronde achterstand finishten. Aanvankelijk was er wat teleurstelling, omdat we voor de winst gingen en die ging net aan onze neus voorbij. Daarna was er toch tevredenheid, omdat het RPM team net wat sterker was en wij er alles aan gedaan hebben om toch de winst te pakken.
Terugkijkend was het een mooie, maar zware ervaring. Vooral de uren in de nacht zijn pittig, omdat de vermoeidheid toeslaat. Mooie momenten waren toch wel het moment dat je rijdt en langzaam de zon op ziet komen en de goede sfeer in het team, ondanks de achterstand. Uiteindelijk kwam terug in Nederland pas de echte vermoeidheid. We reden op maandag terug en die nacht daarop heb ik de klok rond geslapen. Vanavond in Hoogeveen zullen we zien of ik helemaal weer hersteld ben.
Uitslag:
1. RPM Poli
2. Bont Enduro
3. CSR Ekoi
Filmpje van de start (gefilmd met mobiel, dus excuses voor de kwaliteit)