Een fikse
verkoudheid gooide deze week roet in het eten. Donderdag voelde ik me
zo ziek dat ik besloot Hoogeveen over te slaan. Gisteravond was ik
voldoende hersteld om wel in Staphorst van start te gaan, gezien de
omstandigheden reed ik daar een goede wedstrijd.
Na de wedstrijd in Le Mans schreef ik nog dat het afwachten of ik hersteld was voor de wedstrijd in Hoogeveen. Uiteindelijk ben ik echter niet van start gegaan in Hoogeveen, omdat ik me niet fit genoeg voelde om te starten. Terug uit Le Mans was het warm en dus hebben we de hele terugweg de airco vol aangehad. In combinatie met de vermoeidheid is dat waarschijnlijk de oorzaak van de fikse verkoudheid waar ik deze week last van had. Een lastige beslissing, maar met een hoofd vol snot had het geen zin om van start te gaan in Hoogeveen.
Met twee dagen extra herstel voelde ik me fit genoeg om in Staphorst weer van start te gaan. De verkoudheid was nog niet over, maar ik had geen last van mijn keel meer. Daarnaast is er pas volgende week in Beilen weer een wedstrijd, dus is er nu voldoende tijd om te herstellen. Het parcours in Staphorst, waar ik in 2001 brons wist te winnen op het NK, maakt al jaren deel uit van de wedstrijdcyclus. Het parcours is mooi, maar snel. Zeker de laatste jaren, nu de snelheid door de grote wielen hoger ligt, is het volgen makkelijk en volgt er bijna altijd een massasprint.
Gisteravond was het niet anders. Er werd veelvuldig aangevallen op het rondje van 900 meter, met daarin een korte klim en afdaling, maar telkens wist het peloton zo veel snelheid te ontwikkelen dat de vluchters weer snel werden ingerekend. Eenmaal ontsnapte er een groep van ongeveer 10 rijders, die een aantal ronden weg wist te blijven, maar nooit echt kansrijk wist te worden. Ondanks de hoge snelheid, die gemiddeld boven de 40 km/uur lag, was al snel duidelijk dat de wedstrijd opnieuw in een sprint zou eindigen.
Gedurende de wedstrijd kon ik me verrassend goed handhaven in het peloton. Ik kon makkelijk meerijden en had zelfs over om een paar keer met een groepje mee te sluipen. Ik had in de finale nog wat over, dus heb ik nog een poging gedaan mee te sprinten. Ik kwam in een goed treintje terecht, maar doordat er nog zoveel rijders fit waren was het dringen voorin. Doordat ik niet fit was ontbrak de kracht om me voorin te handhaven en nadat ik een gevecht voor mijn positie verloor, ontbrak de power me opnieuw van voren te plaatsen. Ondanks dat toch een goed gevoel over gehouden aan de wedstrijd in Staphorst. Hoewel ik nog niet fit was kon ik me zonder moeite voorin handhaven. Dat geeft vertrouwen voor de komende wedstrijden. Zeker als ik dan weer topfit ben.
Na de wedstrijd in Le Mans schreef ik nog dat het afwachten of ik hersteld was voor de wedstrijd in Hoogeveen. Uiteindelijk ben ik echter niet van start gegaan in Hoogeveen, omdat ik me niet fit genoeg voelde om te starten. Terug uit Le Mans was het warm en dus hebben we de hele terugweg de airco vol aangehad. In combinatie met de vermoeidheid is dat waarschijnlijk de oorzaak van de fikse verkoudheid waar ik deze week last van had. Een lastige beslissing, maar met een hoofd vol snot had het geen zin om van start te gaan in Hoogeveen.
Met twee dagen extra herstel voelde ik me fit genoeg om in Staphorst weer van start te gaan. De verkoudheid was nog niet over, maar ik had geen last van mijn keel meer. Daarnaast is er pas volgende week in Beilen weer een wedstrijd, dus is er nu voldoende tijd om te herstellen. Het parcours in Staphorst, waar ik in 2001 brons wist te winnen op het NK, maakt al jaren deel uit van de wedstrijdcyclus. Het parcours is mooi, maar snel. Zeker de laatste jaren, nu de snelheid door de grote wielen hoger ligt, is het volgen makkelijk en volgt er bijna altijd een massasprint.
Gisteravond was het niet anders. Er werd veelvuldig aangevallen op het rondje van 900 meter, met daarin een korte klim en afdaling, maar telkens wist het peloton zo veel snelheid te ontwikkelen dat de vluchters weer snel werden ingerekend. Eenmaal ontsnapte er een groep van ongeveer 10 rijders, die een aantal ronden weg wist te blijven, maar nooit echt kansrijk wist te worden. Ondanks de hoge snelheid, die gemiddeld boven de 40 km/uur lag, was al snel duidelijk dat de wedstrijd opnieuw in een sprint zou eindigen.
Gedurende de wedstrijd kon ik me verrassend goed handhaven in het peloton. Ik kon makkelijk meerijden en had zelfs over om een paar keer met een groepje mee te sluipen. Ik had in de finale nog wat over, dus heb ik nog een poging gedaan mee te sprinten. Ik kwam in een goed treintje terecht, maar doordat er nog zoveel rijders fit waren was het dringen voorin. Doordat ik niet fit was ontbrak de kracht om me voorin te handhaven en nadat ik een gevecht voor mijn positie verloor, ontbrak de power me opnieuw van voren te plaatsen. Ondanks dat toch een goed gevoel over gehouden aan de wedstrijd in Staphorst. Hoewel ik nog niet fit was kon ik me zonder moeite voorin handhaven. Dat geeft vertrouwen voor de komende wedstrijden. Zeker als ik dan weer topfit ben.
Uitslag:
1. Bart Swings (Cado Motus)
2. DJ
Nation (Cado Motus)
3. Karlo Timmerman (Habovo)
49. Ard
Veneman (Slager
Multidiensten / Van Houten Keukens)
Complete
uitslag
Foto's
via Harm de Boer
Fotografie